meningen

Waarom is een mening zo sterk? Waarom moet die eruit, zoals een baby na negen maanden? Wil menen zeggen dat je iets heel ernstig neemt?

De manier hoe meningen eruit moeten is misschien niet zo bijzonder. Het is eigenaardig dat het niet lijkt dat als er een is uitgekomen, er dan terug plaats is voor een andere om terug naar binnen te gaan. Alsof het stellig iets beweren een soort magie is die je behoedt voor iets. Waarvoor dan? Ik hoorde al zeggen door mijn cursisten dat het iets met veiligheid te maken heeft. Je zit veilig in je eigen denkbeelden. Maar dan vind ik het wel een soort onveiligheid om je mening te uiten, want dan bestaat de kans dat je tegenwind krijgt, dat je onderuit gehaald wordt. Ik deel de mening van de cursisten dat het lijkt alsof het iets met veiligheid te maken heeft. Daarom dat sommigen afhaken als je ‘te ver’ gaat in het denken. Zo ver dat het zinloos wordt. Of juist zinvol?

Babies zouden in hun eerste maanden hun spieren de hele tijd opspannen en ontspannen, om het verschil te maken tussen wat zij zijn en wat de buitenwereld is. In de baarmoeder hebben ze niet zo’n besef van waar hun eigen lichaam eindigt. Het leek me een leuke denkpiste ‘meningen’ ook als zoiets te bekijken. Door een mening te uiten, zorgt je er dan voor dat je weet waar je verschilt van de ander. Waar de ander stopt en jij begint.