Ergernis II

 Wat zou er gebeuren als je helemaal zou stoppen met je te ergeren? Er staat weer iemand op je parkeerplaats? Zen. Je wordt 6 keer doorverbonden zonder  dat er iemand eerst naar je verhaal luistert. Glimlach. Smog-alarm en er vlammen dure auto’s voorbij aan 150km/u? Ze zullen wel erg gehaast zijn. Je smost vlak voor een sollicitatie melk op je blouse? Ach, er zijn ergere dingen op de wereld.

Natuurlijk zijn er ergere dingen. Dat maakt de ergernis vaak alleen erger. Het besef dat je je ergert aan dwaze dingen is het ergerlijkst. Maar, misschien zijn die ergernissen niet enkel een nutteloze geestestoestand, maar een gevolg van bekommernis. Als je om dingen geeft, reageer je als iets je overkomt dat het gegeerde in de weg staat. Misschien is het zelfs een soort reflex die je hebt als je vindt dat iets niet juist is. ‘Het’ is niet eerlijk en dan ga ik me ergeren. In het geval van de melk zijn er weinig ethische motieven voor mijn ergernis, maar bij smog spelen er toch ethische oordelen een rol. Of ik dat nu goed vind of niet, dat weet ik nog niet.

Ik heb wel een ideetje voor een nieuw soort ethiek. Het heet ergernisspoor ©. Je kan het vergelijken met de ecologische voetafdruk. Tot hiertoe had ik het enkel over mijn eigen ergernis, maar ik zorg vast voor veel ergernis bij anderen. Waarschijnlijk is het zo dat elke keer dat ik woeps zeg in het verkeer omdat ik per ongeluk in iemands weg sta, ik iemand ergernis bezorg. Nu zou het mogelijk moeten zijn te meten hoeveel personen ik erger op een dag, week, … Dat is dan het ergernisspoor dat je achterlaat. Ik nodig alle bekende magazines uit om me te vragen dit project verder uit te werken.