oktober 21, 2008
De laatste tijd maak ik niet veel tijd om op deze blog te schrijven. ’s Avonds, als ik even tijd heb, zit ik op facebook en ben daar veel populairder. Als ik daar een banale zin schrijf zoals ‘vandaag heb ik zin in appeltaart’, dan krijg ik daar enorm veel reacties op en dat vind ik prettig. Weinig inspanning, veel resultaat. En dan zijn er al die mensen, die je van ver of dichtbij kent die zomaar tentoonstellingen van zichzelf organiseren. Zo kijk ik naar de vakantiefoto’s van een jongen die me vroeger pestte, word ik verwittigd voor verjaardagen van mensen die ik al 20 jaar niet meer heb gezien, ben ik ineens iemand’s huisdier of krijg ik zeebeesten voor mijn aquarium. Een wondere wereld.
Soms willen mensen je vriend worden die je niet kent, of toch niet meer herinnert. Dat is geen moeilijke keuze. Maar wat doe je met die mensen die je wel kent maar waar je geen goede herinneringen aan hebt? Ik laat die meestal toe. In begin voelt het een beetje raar dat die zoals ik, zitten te neuzen in mijn foto’s, mijn vrienden keuren, en oordelen vormen. In het begin voelt dat een beetje bloot. Bloot went ook.
Nu zie ik het gewoon als een van de vele manieren waarop ik mezelf vormgeef.
Je wordt door zoveel informatie gebombardeerd en wat zegt die eigenlijk over die mens die erachter zit?
