filocafé Vilvoorde met dochter

  Onlangs deed ik mee met de filo-café-estafette in Vilvoorde. Dit wil zeggen dat ik, zoals mijn collega-filosofen, een half uurtje begeleiding deed. Tijdens deze filo-café estafettes kunnen de mensen allerlei verschillende begeleidingsstijlen meemaken.

Mijn begeleidingstijl was wel tamelijk bijzonder deze keer, want mijn dochter zat in de buikzak met haar gezicht naar de mensen toe. Dus als ik tijdens mijn half uurtje naar iemand toestapte om die persoon het woord te geven, kreeg die vier ogen op zich gericht. Ik kon mijn dochter’s gezicht zelf niet zien, dus ik heb er geen idee van welke gezichten ze allemaal trok. Soms spartelde ze enthousiast, maar soms maakte ze ook verveelde geluidjes. Als zij het niet leuk vond ben ik snel naar iemand anders gegaan. Dit was misschien wat spijtig voor sommige mensen, maar anders niet te doen. Ik heb er geen idee van hoe dat was voor de mensen, welke invloed de baby had op hun denken en spreken. Voor mij was het wel leuk, ik kreeg het gesprek niet zo goed op gang, maar dat gebeurt wel vaker aan het begin van een filo-café. Het is nog zoeken in het begin.

Ik was blij dat mijn hoofd gewoon werkte als altijd. Het zou prettig zijn mijn dochter vaker te kunnen meenemen naar mijn werk. Misschien zijn mensen minder ernstig als er een baby bij is, maar dat zou ik niet erg vinden.